GenelPolitikaTarih

Ermeni Meselesi Ve Dünden Bugüne Ermeni Terörü

Ermeni Meselesinin Ortaya Çıkısı ve Etkili Olan Faktörler

Dünya siyasi edebiyatında on sekizinci asırdan itibaren sık sık kullanılmaya başlanan “şark meselesi” tabiri, kısaca söylemek gerekirse, Osmanlı Devleti’nin bölünmesi manasına gelir. Osmanlı Devleti’nin kuvvetli zamanlarında Dünya’da bir şark meselesi söz konusu değildir. Osmanlı Devleti sınırları içinde birçok din ve ırktan milyonlarca insan, adaletli bir devletin himayesinde olmaktan memnun ve çok iyi şartlar altında yaşıyorlardı. Avrupa devletleri Osmanlı Devleti’ni kendileri için tehlike görmekle beraber, kendilerinden kuvvetli ve üstün olduğunu düşündükleri için sessizlik içindeydiler. Bu durum Osmanlı Devleti’nin zayıflaması ve eski ihtişamını yitirmesine kadar devam etmiştir. Şark meselesi bu zayıflamadan sonra ortaya çıkmıştır. Bunu ortaya çıkaran ülkelerin başında Çarlık Rusya’sı vardır ve Ermeni meselesi, şark meselesinin devamı ve son problemidir. Hemen hemen bütün tarihçiler (1877-1878) Ermeni Meselesinin Osmanlı – Rus Harbi (93 Harbi) ile ortaya çıktığında birleşmektedir. 93 Harbi’nden önce Ermenilerin kıpırdanmaları başlamıştır fakat bu kıpırdanmaların kaynaklandığı yerlerde ise dış güçlerin faaliyette bulunduğu görülür.

Şark meselesi, Osmanlı topraklarının taksiminden başka, haçlı zihniyetinin yeniden ortaya çıkmasının bir başka şeklidir. Osmanlı Devleti’nin parçalandığını görmek, Orhan Gazi zamanında Avrupa topraklarına ayak basan Türkleri Avrupa’dan atmak, Hristiyan aleminin vazgeçilmez tutkusu olmuştur. Önceleri dini bir görünüme sahip olan şark meselesi, yavaş yavaş iktisadi bir içerik kazanmaya başlayarak geniş ve değerli Osmanlı topraklarının pay edilmesi haline gelmiştir. Sanayide oldukça ileri giden Avrupa Devletleri için Osmanlı topraklarını ele geçirmek pazar bakımından da oldukça önemli bir konu haline gelmiştir.

Fransız Devrimi’nin bütün dünyaya yaydığı milliyetçilik fikirleri, Osmanlı Devleti’nin idaresinde bulunan azınlıkların ayaklanmalarına yol açmıştır. Osmanlı Devleti’ni zayıflatmak için özellikle Çarlık Rusya’sı, Sırplar ve Yunanlılar gibi etnik grupların ele başı durumuna gelmişti. Rusların asıl amacı sıcak denizlere inmek ve boğazları ele geçirmekti. Kavalalı Mehmet Ali Paşa’nın hatası, Rusların amaçlarına ulaşmak için telaşı, Hristiyan ve Avrupa Devletlerinin de telaşlanmasına sebep olmuştur. Çünkü devletler, güç dengesinin, coğrafi konumu dolayısıyla çok önemli olan Türk topraklarının, Rusların ele geçirmesi halinde bozulabileceğini hesaplayarak bu durumdan endişe duymaları ve ona karşı birleşmelerine neden olmuştur. Rusya, zayıf duruma düşen Osmanlı Devleti’nin bu durumundan yararlanmak isterken, ortaya Avrupa devletleri de çıkmaya başlayınca çareyi taktik değiştirmekte bulmuştur. Amacına ulaşmak için yeni bir yol aramaya başlayan Rusya Ermenileri, kendi çıkarları için kullanarak, Doğu Anadolu’da bir Ermenistan kurulmasını sağlayacak çalışmalarını başlatmışlar, çeşitli yardım ve tahriklerle Ermenileri kışkırtmışlardır. Amacı, sıcak denizlere İskenderun Körfezi üzerinden çıkmaya çalışmak olan Rusya, böylece, Boğazlar projesinin uygulanmasını geriye bırakmış, Ermenileri kendi karanlık emelleri için maşa gibi kullanmaya başlamıştır. Ermenilerin istiklal isteği ile ayaklanmaları, Rus tahrik ve teşvikinin doğurduğu bir olaylar silsilesidir. Nitekim Ermeni hareketlerinin başlaması, geçmişten günümüze Türk topraklarını kendi himayelerinde görmek isteyen Avrupa Devletlerinin de harekete geçmelerine neden olmuştur.

Fransa işi Lübnan’dan başlatmıştır. 1860 yılında Lübnan’da Dürzi İsyanını çıkartarak buraya muhtariyet verilmesini sağlamıştır. Lübnan’ın Fransa’nın kontrolüne geçmesi için bu ilk basamaktı. Bu aşamayı başarı ile tamamlayan Fransa, daha sonra Zeytunlu Ermenilerini de isyana teşvik etmiştir. Ancak bu kez başarılı olamayan Fransa’nın bu hamlesini, Osmanlı Devleti, kendi iç gücü ile engellemiştir. Fransa, İtaya ve İngiltere gibi Avrupa devletlerinin Haçlı zihniyetini İngiliz Başbakanı Gladstonenun şu sözleri ile doğrulanmaktadır: İnsanlığın dev bir insanlık dışı örneğidir. Türk hükümeti hiçbir hükümetin işlemediği kadar günah işlemiş, hiçbir hükümet onun kadar günahkârlığa saplanmamış, hiçbiri onun kadar değişime kapalı olmamıştır. Anlaşılıyor ki, birçok devletin ilk amacı, Türkleri Avrupa’dan atmaktı. İngiltere de çıkarları öyle gerektirdiği için Ermenileri istismar etmiştir. İngiltere’nin asıl hedefi İstanbul ve Boğazlar olmasına karşın, Süveyş Kanalı’nın açılmasından sonra şarkta gerçekleşen en önemli olay Mısır’ın İngiltere tarafından işgalidir. Çünkü Süveyş Hindistan yolunun en önemli noktasında yer almaktaydı. Bundan sonra Şarkta Fransız-İngiliz menfaat çatışmaları görülür. Sultan II. Abdülhamid Han, şarktaki çatışma ortamını sezinleyerek Hicaz Demiryolu taviziyle Almanları, İngiliz ve Fransızların karşısına çıkarmış, Almanların Osman Devleti’nin yanında yer almalarını sağlamıştı.

Ermeni Meselesi Ve Dünden Bugüne Ermeni Terörü 2

Ruslar 1867 yılında Osmanlı Devleti’ne bir muhtıra vererek, Hristiyan tebaanın Müslümanların menfaatlerinden ayrı tutulmamasını istemiş, dönemin padişahı Sultan Abdülâziz, Rus tehlikesini sezmiş ve orduları güçlendirmeye çalışmıştır. Donanmanın güçlenmesi için çalışmış, zamanında dünyanın ikinci büyük donanmasına sahip olmuştur. Fakat birkaç devlet adamı tarafından intihar süsü verilerek öldürtülmüştür. Söz konusu dönemde kara ordusu en yeni silahlarla donatılmıştır. Sultan Abdülâziz’den sonra tahta Sultan Murad geçtiyse de, hasta olduğu için tahtta kalamamıştır. 1876’da Sultan V. Murad’dan boşalan yere Sultan Abdülhamit geçirildi. Rusya, Abdülhamit zamanında Osmanlılarla dost gibi görünmektedir. Aslında bu dost görünümünün altında bir taraftan Ermenileri, diğer taraftan Sırpları ve Karadağlıları istiklal mücadelesi için kışkırtmaktaydı. Abdülhamit o zamanlar tahta yeni geçtiği için Osmanlı – Rus harbinin aleyhindeydi. Zira gücü ele geçirmek için zamana ihtiyacı vardı ancak Osmanlı – Rus harbinin çıkmasına mani olamadı. Ruslar Yeşilköy’e (Ayastefanos) kadar ilerlediler. Ermeniler bu arada boş durmadılar. Bu karışık durumdan istifade etmenin yollarını aradılar. Bağımsızlıklarına kavuşmanın olanağını Ruslardan yardım talebinde gördükleri için Patrik Nerses’i Grandük Nikolo’ya gönderdiler. Ermeni Patriği, Nikolo’dan Doğu Anadolu’nun “Ermenistan” olarak Rus hakimiyeti altına alınmasını rica etmiştir.

Temelde Osmanlı Devleti yönetiminden memnun olan Ermeniler, Rusların kışkırtmaları ile bu politikatı gütmeye başlamışlardır. Grandük Nikolo, Osmanlı tarafı ile Yeşilköy’deki müzakereleri kasıtlı olarak bir Ermeni’nin evinde başlatır. Burada Ermenilerle ilgili 16. maddeyi ortaya sürünce Osmanlı tarafı son derece şaşırır. Ruslar Ermeniler için muhtariyet ister. 16. madde, Ermenilere belki istiklal değil ama birtakım çıkarlar sağladı. Bu maddede “Ermenistan denilen bir memleketin varlığı belirtiliyor, bu memleketin İdaresinin ıslah edilmesi ve Ermenilerin Çerkezler ve Kürtlere karşı korunması temin edilmelidir.” deniyordu. Avastefanos Anlaşması, bir bakıma Ermenilerin Rus himayesine girmesi demekti. Ruslar bundan sonra Ermenileri istedikleri gibi yönlendirebilecek, Osmanlı Devleti’nden kurtuluş vaadiyle gerçek bir esarete mahkum ederek kendi planlarını gerçekleştirmek amacındaydılar. Sultan II. Abdülhamid, İngilizlere Kıbrıs’ta bir üs vermeyi vaat ederek, Rusların karşısına çıkardı ve Berlin’de bir barış konferansı düzenlenmesini sağladı. Bu konferansta Avastefanos’taki kaybedilenlerin büyük kısmını kurtararılabilmiş fakat İngilizler yine de Ermeniler lehine bir madde koydurmuşlardı. Bu maddenin içeriğine istinaden, Ermenilerin oturduğu bölgeler ıslah edilecekti.

İngilizler, uyguladıkları şark siyaseti gereği Ermenileri harcamak istemediler. Çünkü bu toplum şark meselesinde kullanılmak için iyi bir kozdu. Bundan dolayı Ermenilerden yararlanma şekillerini sürekli kullanmışlardır. Amaçları buydu, ama Rus hakimiyetinde bir Ermenistan da istemiyorlardı. Rusya’nın sıcak denizlere inme arzusu sonunda İngilizlere de zarar verebilirdi. Ermeniler bütün gayretlerine rağmen Berlin Konferansı’nda muhtariyet için yüz bulamamışlardır. Bu ıslahat sorunu ile İngiliz Başbakanı Gladstone bizzat meşgul olmuştur. 1880 yılında İngiltere, Berlin Konferansı’nın 61. numaralı maddesini uygulamadıklarını Osmanlılara bir nota ile bildirdiyse de, red cevabı almıştır. Rusya’da İngilizlerin himaye ettiği bir Ermenistan’ı düşünmek istemediğinden sessiz kalarak sırasını beklemeye başlamıştı. Bu arada Ermeni komite faaliyetleri başlamıştı. Avrupa ve Amerika’nın çeşitli yerlerinde şube açan bu komiteler İngilizler’den de yardım ve teşvik görüyorlardı.

Osmanlı Devleti topraklarında hakimiyet sağlamak isteyen birçok ülke, örneğin Rusya, İngiltere, Fransa başta olmak üzere çeşitli meseleleri bahane ederek karşımıza çıkıyor; Türk topraklarını ele geçirmek için ellerine geçen her fırsattan istifade ediyorlardı. Örneğin Fransa, Osman Devleti himayesinde bulunan Katoliklerin hamiliği görevini üstleniyor, Hristiyanlık aleminin koruyucusu gibi bir tavır takınıyordu. Bu yoldan Lübnan’a muhtariyet verilmesini de sağlamıştır. Bu olaylar gerçekleşirken Maraş Sancağı’na bağlı Zeytun kazasında isyan çıkarmak için hareketler başlamıştır. Fransa bizzat kendi istihbarat servislerinde yetiştirdiği Leon adında bir ajanı Zeytun’a göndermiştir. Burada bir takım isyancı Ermenilerle çalışmalar yaparak Ermeni halkı kışkırtmaya başlayan Leon, kendisini Ermeni hükümdar sülalesinden gelmiş gibi tanıtıyordu. Ermeni halkı, Kilikya’nın Türklerden geri alınması için sürekli Fransız propagandasıyla beslenmiştir. 1862’de Fransızlar yaptıkları faaliyetlerin sonucunu Zeytun isyanı ile almışlardır. Bu isyanda binlerce Türk katledilmiş, III. Napolyon İstanbul’daki Fransız konsolosuna bir muhtıra göndererek, Zeytun’a muhtariyet verilmesini istemiştir. Zeytun isyanı bastırılmış fakat birçok Türkün canına mal olmuştur. Bu tarihten sonraki senelerde, Fransa, Ermeni meselesiyle çok daha fazla meşgul olmuştur. Osmanlı Devleti bir taraftan Avrupa devletleri ile uğraşırken, diğer taraftan devletin içinde bulunduğu karışık ve sıkışık durumdan azınlıklar istifade ediyorlardı. Ermeni tarihçisi Vartanyan bunu kendi kalemiyle şöyle ifade etmektedir:

“Türk idaresi bozuktu. Açıkgöz ve tahsilli Ermeniler milletlerinin yükselmesine katılmak istediler. Kafkasya’daki Kateogikos, Nerses ve diğer din adamları hanlılara karşı çarpışırlarken Ermeniler, hasta adam olarak adlandırılan Türkiye’nin mirasından faydalanmak istediler. Gözleri önünde asırlık komşuları Rumlar, Türk boyunduruğundan kurtulmaya çalışıyorlardı. Ermeniler de işe başladılar. Ermenileri bağımsızlık hayaline sürükleyenlerin başında Ermeni Patriği ve din adamlarıyla, Avrupa’da eğitim görmüş Ermeni gençleri gelmektedir. Bu insanlar kapıldıkları hayali gerçekleştirmek için her türlü yola başvurmuşlardır. Hem kendi milletlerine zararları dokunmuş hem de birçok Müslümanın kanı boş yere akmıştır.”.

Yabancı devletlerin azınlıklar için istedikleri ıslahat, o bölgeyi bölmek anlamına gelmekteydi. Azınlık meselesi, gündeme daima Avrupa’nın siyasi ve iktisadi amaçları doğrultusunda getirilmiştir. Avrupa devletlerinin Ermeni hamiliği, Ermeni sempatisinden değil çıkar çatışmasındandır. Çünkü şark bu ülkeler için iyi bir pazardır. Ermeni meselesi, Rusya da dahil olmak üzere birçok Avrupa devletinin icat ettiği, Osmanlı Devleti’ni zayıflatmaya ve yıkmaya yönelik, devletlerarası suni bir problem olmuştur. Günümüzde de böyle olmaya devam etmektedir. Rus Dışişleri Bakanı Aleksey Lebanoff–Rostowski’nin ortaya attığı Rus sınırında Ermenisiz bir Ermenistan görüşü, devletlerin Ermenileri nasıl maşa olarak kullandığını ve nasıl aldattıklarını göstermek bakımından ibret vericidir. Edgar Granuille, “Bu iş Ermenilerden doğmamıştır. Zira Ruslar Ermenilere el atıncaya kadar Türkiye’de hiç bir Ermeni hareketi olmamıştır. Rusların eseri olan Balkan harekatına kadar Ermeniler sadece kendi aralarında mezhep mücadeleleri veriyorlardı. Hatta kendi aralarındaki anlaşmazlıkların çözümü için dahi Türklerden yardım görüyorlardı.” ifadesini kullanmıştır. Avrupa devletleri emperyalist girişimlerinde Osmanlı Devleti’ndeki azınlıkları her zaman maşa olarak kullanmışlardır. Ermeni meselesi, aslında devletlerin çıkar çatışmasının Osmanlı Devleti topraklarına yansımasıdır.

Ermeni Meselesi Ve Dünden Bugüne Ermeni Terörü 3

Ermeni Terör Hareketlerinin Tarihsel Gelişimi

Gürgen (Karekin) Yanıkyan isimli eski bir Ermeni militanın 27 Ocak 1973 tarihinde Amerika Birleşik Devletleri’nin Santa Barbara şehrinde, Los Angeles’ta görev yapan Türkiye Başkonsolosu Mehmet Baydar ve Konsolos Bahadır Demiri öldürmesi ile canlanan “Bireysel Ermeni Terörü” üçüncü dönem Ermeni terörünü oluşturmaktadır. Bu terör olayını 1975 yılından başlayarak “Örgütlü Ermeni Terörü” takip etmiş ve yurt dışında hizmet veren devlet personeli, elçilik ve kuruluşlara düzenlenmeye başlanan Ermeni saldırıları, kısa sürede yoğunlaşmıştır. Türk-Ermeni ilişkilerinin zehirlendiği 1878 Berlin Antlaşması’ndan günümüze kadar Ermeni saldırıları dört dönemde ele alınabilir.

Birinci Dönem Ermeni Terör Hareketleri: 1882-1909

Ermeni milliyetçilerinin özerklik ve bağımsızlık isteklerinin sömürgeci devletler tarafından göz, ardı edilmesi, Ermenileri başka yöntemler geliştirmeye yöneltilmiş ve terörle dikkat çekmeye çalışmışlardır. 1860 döneminde kurulan ilk Ermeni cemiyetleri sosyal amaçlarla kurulmuştu. Berlin Antlaşması’nın ardından, Osmanlı Devleti sınırlarının dışında kalan Ermenilerin kışkırtmasıyla ihtilalci amaçlar gütmeye başlamışlardır. İstanbul, Van ve Erzurum da örgütlenerek medya aracılığıyla hedeflerine ulaşmak istemişlerdir. Berlin Antlaşması’ndan sonra kurulan ve imparatorluk bünyesinde terör eylemleri gerçekleştiren “Kara Haç” adlı Ermenilerden oluşan dernek, Van ili ve çevresinde Müslümanlara ve bazı ılımlı Ermenilere suikastlar düzenlemiştir. Üç yıl sonra Erzurum’da, niyeti Ermenileri silahlandırarak Müslümanlara karşı kışkırtmak olan “Vatan Savunucuları” adlı örgüt fark edilmiş ve dağıtılmıştır. 1885 yılında Van’da “Armenekan Partisi” Ermeni militanlara askeri düzeyde eğitim sağlamak ve gerilla güçleri yetiştirmek amacıyla kurulmuştur. Armenekan üyeleri Osmanlı askerine saldırmış ve 1896 Van İsyanı’na katılmışlardır.

Bu örgüte yönelik operasyonlar sonucu örgüt dağıtılmış fakat üyelerinin çoğu diğer Ermeni örgütlerine katılmıştır. Siyasi maksadı Doğu Anadolu’da tam bağımsızlığını ilan etmiş Ermenistan Devleti kurarak bunu Rus ve İran Ermenistan’ı ile birleştirmek olan yarı Marksist “Hınçak Hareketi” 1887’de Cenevre’de kurulmuştur. Bu örgüte bağlı kişiler ve çeteler I. Dünya Savaşında Osmanlı Ordusu’na karşı savaşmışlardır. “Hınçak Hareketi” daha sonra partiye dönüşerek faaliyetlerine devam etmiştir. Günümüzde de faaliyetlerine etkisini yitirmiş olmasına rağmen devam eden bu parti, faaliyetlerini Lübnan ağırlıklı olarak sürdürmektedir. “Ermeni İhtilalci Cemiyetleri Federasyonu” veya Osmanlı kaynaklarındaki adıyla “Taşnak Partisi” 1890 yılında Tiflis’te kurulmuştur. Örgütün temel hedefi isyan ve terörizm metotlarını kullanarak Osmanlı Ermenistan’ı için bağımsızlık elde etmektir. 1892 yılında Tiflis’te gerçekleştirdikleri genel kurul toplantısında ilk “Fedai Harekâtı” yürürlüğe sokulmuş ve görev dağılımı yapılmıştır.

Taşnak Partisi, Mart 1918’de kurularak, 1920 yılının Aralık ayında ortadan kalkmış olan Ermenistan Cumhuriyeti’ni yöneten güç olarak biliniyordu. Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’ne dahil edilince yasaklanmış ve etkisini kaybetmiştir. Ermeni diasporasında etkili olarak faaliyetlerini sürdürmüştür. Ermenistan 1991 yılında bağımsızlığını ilan edince faaliyetlerini canlandırmış fakat bir süre sonra (1994) yine kapatılmıştır. 1998 yılında iktidara gelen Robert Koçaryan, Taşnak Partisi’nin yeniden açılmasına izin vermiştir. Berlin Antlaşması’ndan sonra Ermeni örgütleri terörü bir araç olarak kullanmışlar ve Türklerle Ermenilerin yüzlerce yıllık dostluğunu zehirlemişlerdir. Bu örgütlerin I. Dünya Savaşı’nda Rus yönetimi ile işbirliği yapmaları tehcire tabi tutmalarına sebep olmuştur.

1882 yılında başlayan, 1889 yılından itibaren genişleyerek yayılan, 1895’te zirveye ulaşan ve 1909 yılında da sona eren toplam 37 Ermeni isyanı kaynaklarda yerini almıştır. Berlin Antlaşması’ndan sonra isyanların birdenbire meydana gelmesi, Bolşevik rejiminin teşviki ve Ermeni örgütlerinin de tahrikiyle ortaya çıkmıştır. İsyanlar genelde belirli bir bölgede meydana gelmiş, Osmanlı Devlet otoritesini zayıflatmak, Ermeni örgütlerinin hâkimiyetini sağlamak amacını gütmüştür. Ermeni isyanlarının bastırılması, batı basını tarafından, gerçekler çarpıtılarak aktarılmış ve Osmanlı Devleti aleyhine kamuoyu oluşturmaya çalışılmıştır. Yakın dönemde birtakım Ermeni kaynakları bu olayların bastırılmasını Ermeni soykırımının başlangıç zamanı olarak Dünya’ya kabul ettirmeye çalışmaktadır. İmparatorluğun başkentinde yapılmış olan bazı terör olayları şöyle gelişmiştir:

28 Eylül 1895’te Hınçak Partisi’nin teşvik ettiği bir grup Ermeni Kumkapı’da toplanarak Bab-ı Ali’ye yürümüş, güvenlik güçleriyle çatışarak bir Binbaşı ile bazı erler öldürülmüş, çatışmalara İstanbul’daki diğer Ermeniler de iştirak etmiş fakat bu olaylar Müslümanların da yardımıyla bastırılabilmiştir. 14 Ağustos 1896 tarihinde ise, Taşnak Partisi üyelerinden oluşan 26 Ermeni militan, Osmanlı Bankası’nı işgal etmiş, baskın 12 saat sürmüş ve ölenler olmuştur. Dış baskılar sonucu bu kişiler ülkeyi serbestçe terk edebilmişlerdir. 21 Temmuz 1905 tarihinde Sultan Abdülhamit’e bir suikast düzenlemiş ve bu olayda 26 kişi ölmüş, 50 kişi yaralanmıştır. Bu olayda da failler yakalanmış ve yine dış baskılar sonucu serbest bırakılmışlardır.

İkinci Dönem Ermeni Terör Hareketleri: 1914-1922

Ermeni isyancılar ve arkalarındaki güçlerce I. Dünya Savaşı ve milli mücadele dönemlerinde cephelerde mücadele eden Türk milletine karşı Ermeni çetelerinin yaptığı katliamlar ve ihanetlerdir. Müslümanlara yönelik terör kanla başlamış ve savaşın sonuna kadar, acımasızca devam etmiştir. Osmanlı Devleti’nin savaşı kazanamayacağını anlayan Ermeniler bölgeyi Türklerden arındırmaya çalışmışlar ve yüz binlerce insanı katletmekten geri durmamışlardı. Ermenilerin katliamları Osmanlı ordusu tarafından geç de olsa durdurulmuştur. Fakat Ermeni katliamlarından kurtulmak amacıyla Anadolu’nun içlerine göç etmek zorunda kalmış olan binlerce Anadolu insanı hayatını kaybetmiştir. Bu ölümlerin çoğu açlık, hastalık ve barınak yetersizliğinden olmuştur.

Ermeni saldırıları, I. Dünya Savaşı’nın ardından da sürmüş ve Doğu Anadolu topraklarının hemen hemen tamamında, 1920 yılı biterken Türk egemenliği tekrar sağlanana kadar bu devam etmiştir. Savaşın bitiminde ise Güneydoğu Anadolu’da terör faaliyetleri baş göstermiştir. Bu bölgede 1919-1920 yıllarında Müslüman halka yönelik katliam girişimleri bütün hızıyla devam etmiştir. 1921 yılında Fransızlarla yapılan Ankara Antlaşmasından sonra Fransızlar bölgeyi terk edince, Ermenilerde onlarla beraber bölgeyi terk etmişlerdir. Ermeniler, İttihat ve Terakki Partisi’nin ileri gelenlerini tehcir yasasının sorumlusu olarak görmüşler ve Türk devlet adamlarına suikast girişimleri başlamıştır. “Nemesis Operasyonu” adıyla bu dönemde Ermeni terörü yüzünden hayatını kaybeden Türk devlet adamları şunlardır:

● 15 Mart 1921 / Berlin: Talat Paşa
● 6 Aralık 1921/ Roma: Said Halim Paşa
● 1 7 Nisan 1922 / Berlin: Bahattin Şakir ve Cemal Azmi Beyler. Berlin
● 21 Nisan 1922 / Tiflis: Cemal Paşa, Binbaşı Nusret Bey ve Teğmen Süreyya Bey.

Talat Paşa’yı öldüren Tehleryan, cinayetten hemen sonra yakalanmış 2-3 Haziran 1921 tarihlerinde yargılanmıştır. Tehleryan, mahkemede işlediği suçu kabul etmesine rağmen jüri, Tehleryan’ı suçsuz bulmuş ve mahkemede serbest bırakmıştır. Yaşanan bu adli skandal kısa sürede unutulmuştur. Ermeni suikastçiler Ermeni diasporası tarafından kahraman ilan edilmiştir. Ermeni suikastçilerin kahraman olarak görülmesi Ermeni terörünü teşvik eden bir unsura dönüşmüştür. Birinci Dünya Savaşı sonrası Ermeni terörü devam etmiştir. Mustafa Kemal Paşa’ya ve İsmet İnönü’ye yönelik suikast girişimleri alınan tedbirlerle önlenmiştir. Türk Birlikleri Doğu Anadolu’da Ermenileri yenmiş, ardından Moskova ve Kars Antlaşmaları’nın imzalanmasıyla Doğu sınırlarını çizmiştir. Bazı küçük olaylar dışında ikinci dönem ermeni terörü de böylece sona ermiştir.

Üçüncü Dönem Ermeni Terör Hareketleri

Şovenizm, Ermenileri teröre iten en önemli unsurdur. II. Dünya Savaşı’nın sona ermesinin ardından Ermeni diasporasında ve Ermenistan’da yaşanan gelişmeler Ermeni şovenizmini harekete geçirmiştir.

Dağınık halde yaşayan Ermenilerin, yaşadıkları ülkelerde asimile olmaya başlamaları Ermeni Kilisesi ve siyasi partileri için hayati bir tehlike oluşturmuştur. Asimilasyon sonucu Ermenilerin sayılarının azalması ve sonra da ortadan kalkması bu ülkelerdeki Ermeni kiliselerinin de ortadan kalkması anlamına geliyordu. Ermeni Kilisesi millidir, diğer bir tabirle sadece Ermeniler için vardır. Ermeniler, asimilasyonu engellemek yani Ermeni milli kimliğini muhafaza etmek için; aşırı milliyetçi duyguların canlandırılmasına ve bu uygulamadan asimilasyon karşısında bir savunma mekanizması şeklinde faydalanılmasına karar vermiştir. Aynı zamanda Ermeni okullarında, kiliselerinde, derneklerinde bir propaganda süreci başlatılmış, Ermeni kökenli çocuklar ve gençlere yönelik propogandalar başlatılmıştır.

Bu propagandalar yaklaşık 20 yıl sonra meyvelerini vermeye başlamış ve diasporaya bağlı Ermenilerin ikinci ve üçüncü kuşakları, halkının soykırıma uğradığı konusunda kesin bir yargı ile Türkiye ve Türklere karşı kin ve nefret odaklı duygular beslemeye başlamıştır. Böylece sözde soykırım iddiaları da, Ermeni şovenizmini tetiklemiştir. Bu gelişmelere paralel olarak İkinci Dünya Savaşı sonrasında Ermeni soykırımı iddiaları giderek artış göstermiş, soykırım başlığı altında konferanslar, yazılı metinler ve kitaplar ile anma törenleri hız kazanmıştır. Bu iddialar zamanla diasporaya bağlı Ermenilerin çevresinden ziyade uluslararası bir nitelik kazanması adına için Ermeni soykırımının 50 yıl dönümü olduğu ileri sürülerek 1965 yılı Nisan ayında Ermenilerin yoğunluklu olarak ikamet ettikleri tüm ülkelerde büyük törenler düzenlenmiştir. Diaspora ve özellikle Taşnaklar soykırım iddiasının, Ermeni davasının gerçekleşmesi adına bir temel oluşturacağı düşüncesinden dolayı, Türkler tarafından soykırıma uğradıklarının diğer ülkeler tarafından tanınması için büyük kampanyalar yürütmüşlerdir.

Ermeni Meselesi Ve Dünden Bugüne Ermeni Terörü 4

Ermenistan, Stalin döneminde tüm Sovyet Sosyalist Cumhuritler Birliği’nde milliyetçi faaliyetler kısıtlandığı için Türkiye’ye karşı resmi bir yol ile ya da medya yolu ile herhangi bir talepte bulunmamış ve aleyhinde propaganda çalışması yapamamıştır. II. Dünya Savaşı’nda Almanya’ya karşı mücadeleyi sürdürebilmek için milliyetçi söylemlere kontrollü bir şekilde izin vermişlerdir. Sovyet yönetimini bu davranışa iten neden, komünist ilkelerin yeterli bir ülkü oluşturamadığını fark etmeleri olmuştur. Savaş sırasında Türkiye’nin tarafsız dış politikası, yönetim rahatsız etmiş ve Ermenileri Türklere karşı kışkırtmışlardır. Avrupa’da savaş bittikten sonra Türkiye’ye 1945 yılında bir nota veren Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği, boğazların kontrolünün, Kars ile ve Ardahan illerinin kendilerine bırakılmasını istemişler ve bu emellerine ulaşmak için Ermenileri Türkiye’ye karşı kışkırtmaya devam etmişlerdir.

Kıbrıs Barış Harekatı Ve Ermeni Terör Hareketleri

Kıbrıs Barış Harekatı’nın başarıyla sonuçlanması, Rum kesiminde hayal kırıklığı ile infiale neden olmuş ve Türkiye’ye karşı her türlü tedbirin geliştirilmesi fikrini ortaya çıkarmıştır. Rumlar her fırsatta, Türkiye’ye karşı olan her fraksiyona destek vermeye başlamışlardır. 1977’de Kıbrıs Rum Demokratik Partisi: “Kıbrıs Helenizmi, Ermeni mücadelesini hudutsuz biçimde destekleyecektir…” şeklinde bir açıklama yapmıştır. Bu açıklamanın ardından Rum Yönetimi Başkanı Kipriyanu ise, Ermeni Patriği Kohen tarafınca Ermeni davasına katkıları nedeniyle ödüllendirilmiştir. İlerleyen süreçte 20 yılın ardından, Yunanlar ve Rumlar , “Düşmanımın düşmanı dostumdur” zihniyetini benimsemişler, Türkiye politikalarına bu düşünceye göre yön vermişlerdir. Yunanistan’ın ve Rumların Ermenilere terör eğitimi almalarına zemin hazırlamak, silah ve patlayıcı madde temin etmek gibi alanlarda yardımlar yapması da bu yardımların başlıcalarındandır.

Ermenilerin bağımsızlık sahibi olmaları maksadıyla Türkiye toprakları üzerinde geçmişten günümüze kadar birçok girişimlerde bulunulmuştur. Türkiye’yi hedefine alan ve limi güçlerin desteği ile gerçekleştirilen bu girişimlerin tepe noktasında Ermeni halkının üstünde en büyük söz hakkına sahip olan Ermeni Kilisesi yer almaktadır. Kilise içinden bazı kişilerin aşağıdaki söylemlerine bakıldığında, bahsi geçen kişilerin bu yolda üstlendikleri rolün önemi ve ağırlığı kendiliğinden gözler önüne serilmektedir. Ermeni tarihçi Hrand Pasdermadjian (Pastırmacıyan), Kilise için:

“Ermeni Kilisesi, Ermeni milletinin kilise tarafından can verilen ruhunun yeniden dünyaya gelmek için yaşadığı vücuttur.” tespitini yapmıştır. Ermeni tarihçisi Dickran Boyaciyan da: “Ne kadar şümullü olursa olsun, Ermeni kilisesini aynı derecede ele almayan herhangi bir Ermeni tarihi, Ermenilerin gerçek hayatını ortaya koymayı başaramaz Ermeni kilisesi ile Ermeni milleti o derece iç içedir ki, birisi olmadan diğerini düşünmek mümkün değildir.” demektedir. Ermeni Patriği M. Ormanyan’a göre Ermeni kilisesi: “Kayıp ülkenin (Ermenistan) görünen ruhu” dur.

Yine bir Ermeni tarihçisi olan Louise Nalbandian: “Bu nasyonalist çabada en büyük rol, bazı müstesna liderler ve belli başlı manastırları vasıtasıyla hem dini, hem entelektüel bir kuvvet olarak çalışan, Ermeni Kilisesi tarafından oynanmıştır.” demiştir.

Osmanlı vatandaşı olan Ermeni Piskoposu Gevand Turyan, Ermeni Kilisesi ve ruhanilerinin, Ermeni meselesi ve Ermeni komitelerinin Anadolu’da masum insanlara yapılan zalimlikler ve kanlı eylemler üzerine üstlendikleri görevi şu sözlerle ifade etmektedir: “Dini cemaatler, uzun zamandan beri, Ermeni ihtilal partilerinin ihtilal ocakları olmuş ve en şeytani programlar buralarda hazırlanmıştır. Dini merkezler, silah depoları ve komplo ocakları olmuştur. Dini liderler, söz ve yazı ile kendilerine güvenmiş olan halkı isyana teşvik ediyorlardı.” İncil’de ve diğer ilahi kitaplarda yer alan vicdan, doğruluk, sadakat ve merhamet kavramları yerine isyan, intikam vaaz edilir hale gelmişti. Ruhban sınıfından olan liderler, komitelerce düzenlenen bayramlara, toplantılara, törenlere başkanlık etmekteydiler. Ermeni Devleti ülküsünün kaynağını, Ermeni halkı değil Ermeni Kilisesi oluşturur. Kilise’nin değeri ve bu bağlamdaki rolü, bahsedildiği gibi, bütün Ermeni tarih araştırmacıları tarafından da kabul edilen ve tüm bu olayların başladığı temel noktadır.

Osmanlı Devleti topraklarında, Ermenilere bağımsızlık sağlayabilmek adına geçmişten günümüze bir çok eylem gerçekleştirildiği konusu araştırmanın önceki bölümlerinde yer almıştır. Fakat bu girişimler her seferinde hüsranla sonuçlanmıştır. Sürekli Osmanlı Devlet ve ardından Türkiye Cumhuriyeti topraklarını hedef alan ve güçlü devletlerin desteğiyle yapılan bu eylemlerin başında ise her zaman, Ermeniler üzerinde söz söyleme hakkına sahip olan ruhban sınıfı bulunmaktadır. Dini görevleri haricinde milli bir hüküm gücünü de elinde barındıran Ermeni Gregoryen (Apostolik) Kilisesi, tarihte geçmişten beri Ermenilerin yaşamında hak sahibi olduğunu söyleyerek, aktif bir görev üstlenmiş ve günümüze değin buna devam etmiştir. Günümüz dahil olmak üzere, Ermeni Kilisesi’nin çağ dışında kalan, gerici bir hükümle, Anadolu’nun bir kısmını Ermenistan olarak kabul ederek tasvir ettiklerini, bununla beraber Türkiy’nin komşusu İran, Gürcistan ve Azerbaycan’dan da, toprak talep ettiği ve Büyük Ermenistan düşüncesinin büyük bir hayal olduğunu görmekteyiz. Ermeni Kilisesi, Türkiye’ye karşı yürüttüğü girişimlerin haricinde, Ermeni milliyetçiliğinin de hayat bulduğu yer olmuştur. Ermeni milliyetçiliğinin gelişmesinde kilisenin en büyük destekçisi başta Rusya olmak üzere Avrupa’da bulunan güçlü devletler olmuşlardır.

Örgütlü Terör Dönemi

Lübnan, dini toplulukların haklarını muhafaza etmek adına kurulmuş bir devlettir. Dini topluluklar bir millet oluşturmadığı için, Lübnan’ın dışarıdan gelen baskılara karşı koyma gücü oldukça zayıftır. Bu nedenle Lübnan hükümetleri ülkenin dışarıdan gelen maruz kalmasını, işgallere uğramasını, iç işlerine müdahale girişimlerini önleyememiştir. Bu durum ülkede büyük bir kaos yaratmış ve merkezi otoriteyi oldukça zayıflatmıştır. Sonuç olarak Lübnan terörist örgütlerin serbest bir şekilde barınabildiği bir ülke haline dönüşmüştür. Lübnan’daki bu durum 1975 yılında Ermeni terör örgütlerinin rahatlıkla kurulmasına zemin hazırlamıştır. Bu örgütler, Türk temsilcililerine, Türk ticaret kuruluşlarına karşı birçok eylem gerçekleştirmişlerdir. Bu örgütlerden biri olan ASALA, politik manifestosunun giriş bölümünde kuruluş amacını şöyle açıklar:

“ASALA, Türk emperyalizminin işgali altındaki Ermeni topraklarını kurtarmak için gereğinde silah kullanmayı da seçen siyasi bir organizasyondur.”

Aynı programın 5. maddesinde şu görüşe yer verilmiştir: “Kuruluşumuz, uluslararası devrimci hareketlerin bir parçasıdır ve biz bu hareketlerle olan işbirliğimizi yaygınlaştırarak güçlendirmek amacındayız.”

Kuruluş yıllarında Filistin Kurtulu Örgütü ve Filistik Kurtuluş Örgütü’nün Abu Nidal ve George Habbas liderliğindeki radikal fraksiyonlarından geniş destek alması bazı militanlarının Rus Askeri Akademisinde Pratik ve teorik eğitim alması geri planda bir Sovyet desteğine işaret eder. Terörle varlığını devam ettiren Ermenistan Devleti, teröre sahip çıkmayı, terörist örgütleri desteklemeyi dış ilişkilerinde de politika aracı olarak benimseyerek Kafkasya bölgesinin güvenliğini tehdit etmektedir. Ermeni terör oluşumları tarafından Dünya üzerinde farklı ülkelerde gerçekleştirilen kanlı eylemler, Ermenistan’ın Dağlık Karabağ’ı da içine alarak farklı tarihlerde tüm Azerbaycan’da gerçekleştirdikleri vahşi terör eylemleri ve terörden sonuna kadar faydalanmayı amaç edinen dış politika stratejisi, uluslararası alanda Ermenistan ile ilgili önlemlerin alınmasını mecburiyete dönüştürmüştür. Bahsi geçen önlemlerin ilk sırasında uluslararası arenadaki güçlü devletlerin özellikle de terör konusunda çifte standarttan vazgeçmeleri gelmektedir.

Ermeni Meselesi Ve Dünden Bugüne Ermeni Terörü 5

Ermeni terörünün tekrar gündeme geldiği ilk olay Karabağ soykırımıdır. 1989 yılının ikinci yarısında bölgede karışıklık artmış ve iki ülke arasında gerginlik azami ulaşmıştır. Tarih 1 Aralık 1989’u gösterdiğinde, Ermenistan önemli bir karar alarak, Dağlık Karabağ’ı ülke topraklarına dahil ettiğini Dünya’ya duyurmuştur. 23 Ağustos 1990 tarihinde ise, Karabağ, Ermenistan toprağıymış gibi lanse edilerek, Ermenistan Bağımsızlık Deklarasyonu ilan edilmiştir. Bu gelişmelerin ardından Karabağ’daki Ermeniler, bölgenin Ermenistan’a dahil edilmesi için siyasi etkinliklerini, militarist bir saldırı şekline dönüştürmüşlerdir. 2 Eylül 1991 tarihinde ise Dağlık Karabağ Ermenilerinin Dağlık Karabağ Cumhuriyeti’ni ilan etmesi Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin dağılmasının ardından imzalanan BDT (Bağımsız Devletler Topluluğu) Kurucu Anlaşması’na ve her bir üye devletin toprak bütünlüğünün garanti altına alındığını ve sınırların güç kullanılarak değiştirilemeyeceğini belirten Birleşmiş Milletler Şartı ile Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı kararlarına aykırıdır. Tüm bu karar ve yaptırımlara rağmen Karabağ’ın ismi Artsakh Ermenistan Halk Cumhuriyeti şeklinde değiştirilmiştir. Bu usulsüzlüğe Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri karşılık vermiş ve Ermenilerle kanların döküldüğü bir çatışma sürecine girilmiştir.

Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ’a karşı askeri bir güç oluşturmasının ardından bu kargaşayı barışçıl yöntemlerle çözüme kavuşturmak dönemin Cumhurbaşkanı Ayaz Mutallibov’un karşı çıkmasına rağmen, Azerbaycan Parlamentosu’nca, 27 Kasım 1991 tarihinde Dağlık Karabağ’ın özerklik statüsünü iptal edilmiştir. Bu karar Ermenistan tarafında savaş ilanı olarak algılanmıştır. Taraflar arasında vuku bulan sıcak çatışmalar, 1992 yılı dahil olmak üzere devam etmiştir. Ocak ayının sonuna gelindiğinde Ermeniler tarafından yapılan Karabağ saldırıları iyice yoğunlaşmış ve Azerbaycan’a ait bir helikopter Ermeni roketleri ile vurulmuş ölü sayısı ise 120 olarak belirlenmiştir. Ermenilerin şiddetli saldırıları neticesinde 25 ile 26 Şubat 1992 tarihleri arasında 600 sivilin öldürüldüğü, Hocalı Katliamı meydana gelmiştir. 9 Mayıs 1992 tarihinde Tahran’da iki devlet bir ateşkes imzalamış, Şuşa şehri dahil olmak üzere 17 Mayıs tarihinde Laçın Koridoru Ermenilerce işgal edilerek, Karabağ ile Ermenistan arasında bulunan bir geçit açılmıştır. 12 Mayıs 1994 tarihinde, Rusya’nın garantörlüğünde sağlanan ateşkes günümüzde de devam etmektedir. Günümüze değin taraflar arasında yapılan görüşmelerden, özellikle en önemli konumda bulunan

Budapeşte ve Lizbon zirvelerinde bir sonuca ulaşılamamıştır. Günümüz tablosuna bakıldığında, Azerbaycan toprakları yaklaşık % 20 oranında Ermeni işgali altına alınmış ve bir milyon civarında Azerbaycan vatandaşı mülteci statüsüne düşmüştür. Dağlık Karabağ Savaşı’nda yaklaşık 24.000 insanın hayatını kaybettiği belirlenmiştir. Yaşamını yitirenlerin yaklaşık 18.000’i Azerbaycanlı, yaklaşık 6.000’i ise Ermeni kökenlidir. Sorunu barışçıl yöntemlerle çözüm için, Azerbaycan, Ermenistan’a karşı muhtelif ekonomik yaptırımlar uygulamıştır. Hazar Denizi’nde çıkarılan petrolün işletilmesi, Azerbaycan petrolünün uluslararası pazara açılması için yeni boru hatlarının yapımı konusunda ise Ermeni topraklarına ihtiyaç meydana gelmiştir. Ermenistan üzerinden geçirilmesi ile daha kısa bir boru hattı olacakken, Azerbaycan Karabağ sorununun çözümü gerçekleşmeden Ermenistan güzergahının kullanılmayacağını belirtmiş, alternatif bir yol olarak stratejik ortak konumunda bulunan Gürcistan’dan petrolü taşımayı tercih etmiştir.

Dağlık Karabağ olayları ile alakalı Birleşmiş Milletler, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı Avrupa Konseyi, İslam Konferansı Örgütü ile diğer uluslararası konfederasyonlarda çok sayıda karar verilmiş ve kararlara ilişkin bildiriler yayınlanmıştır. Bu kararlar arasında en büyük önem taşıyanı Birlemiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde alınmış kararlardır. 1993 yılının Nisan ayı başlarında Kelbecer şehrinin Ermenistan tarafından işgal edilmesi ve sonraki dönemlerde de Azerbaycan’a ait birçok bölgenin işgali nedeniyle, 1993 yılının 30 Nisan, 29 Temmuz, 14 Ekim ve 12 Kasım tarihlerinde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi tarafından 82251, 85352, 87453 ve 88454 sayılı kararları onaylanmıştır. Bu kararlar, Ermenistan’ın işgal ettiği Azerbaycan’a ait topraklardan, hemen ve koşulsuz olarak çekilmesi istenmiştir. Ancak bu kararlara karşın, Ermenistan işgalci tavrından vazgeçmemiş ve bu doğrultuda verilen kararlar uygulanmamıştır. Uluslararası hukukun gereklilikleri dahilinde, barışçıl yollarla Ermenistan ile Karabağ problemini çözüme kavuşturmak için girişimlerde bulunan Azerbaycan amacına bugüne değin ulaşamamıştır. Özellikle son dönemde Azerbaycan’ın savaş söylemlerinde bulunması, Ermenistan’a karşı, devlet destekli olmak üzere, terörizmle mücadeleye de uygun olan silahlı müdahaleyi gündeme taşımıştır. 1988 yılı itibarıyla terörizm, Ermenistan’ın dış ilişkilerinde kararlılıkla faydalandığı bir politika malzemesine dönüşmüştür. Bu doğrultuda birincil amaç Azerbaycan toprakları olmuş, son ve büyük amaç ise Büyük Ermenistan ülküsü olmuştur. 1988’den günümüze dek Azerbaycan topraklarında Ermenistan devletinin her anlamda destek verdiği 32 terör eylemi gerçekleşmiştir.

1994 yılına değin Ermenistan’dan noktada destek gören faaliyetler, devlet destekli terörizmin ne denli tehlikeli olabileceğini de apaçık gözler önüne sermiştir. Buna karşın uluslararası hukukta kapsayıcı bir terörizm bir tanımına yer verilmemesi ve örgütlerce alınan kararların bağlayıcılık sağlayamaması Ermenistan’ı iyiden iyiye cüretkar bir zihniyete bürümüştür. Etnik terörden devlet destekli teröre evrimleşen Ermeni terörü, Ermenistan bağımsızlığını elde ettikten sonra merkezi hale gelmiştir. Ermeni diasporası tarafından idare edilen Ermenistan, söz konusu faaliyetleri “Büyük Ermenistan” hayaline ulaşmak amacıyla sürekli aktif bir dış politika aracı olarak kabul etmiş, tüm yazılı ve vicdani kuralları hiçe sayarak başarıyla uygulamıştır. Bölgede çıkar sağlama isteyen büyük devletler ise bu faaliyetler karşısında sessizliklerini bozmamışlardır. Amerika Birleşik Devletleri’nin yayınladığı, uluslararası terör örgütlerinin adını taşıyan listede, hiçbir ermeni terör örgütünün adının geçmemesi de bir tuhaflık içermektedir. Bu detaydan da görüldüğü gibi, uluslararası antiterör koalisyonunun Ermenistan’a devlet olarak her türlü desteği sağladığını söylenebilir.

Ermeni kökenli terör grupları ile bu grupların faaliyetlerini Dünya’ya tanıtmak, Ermeni terörüne karşı mücadelede önemli bir unsur halini almıştır. Geçmişten günümüze Ermeni terörü üç ayrı seviyede gelişmiştir. Birinci seviye, terörle Ermenileri, Ermeni topluluklarını kazanmak veya kendilerine çekmek, bu şekilde Ermeni birliğini oluşturmaktır. İkinci basamak, Dünya’ya sahip olduğu gücü ve boyutlarını kabul ettirmek, ilgiyi üzerine çekerek daha da güçlenmek olmuştur. Üçüncü aşamada ise küresel siyasi gelişmelere ve uluslararası çıkar çatışmalarına yön verecek, Türkiye-Azerbaycan temeline dayanan ve Türklerle ilgili saptırılmış bilgilerle donatılan kaynakları oluşturarak dezenformasyon meydana getirmektir. Ermeni terörünü başlangıcından beri bir kabus haline getiren örgütlerin kendine has dikkat çekici özellikleri bulunmaktadır. Bu örgütlerin olağanüstü etkinliği, sistemli hareketleri ve farklı boyutlarda olması dikkat çekici bir özellikler arasındadır. Bahsi geçen örgütler New York, Los Angeles, Santa Barbara, Madrid, Sidney, Paris gibi büyük şehirlerde kendilerini asla fark ettirmeden operasyonlarını gerçekleştirmişler ve gerçekleştirmektedirler. Medya ve yayın organlarını oldukça etkili bir biçimde kullanan bu örgütler, Ermeni toplumunda ve Batı toplumlarında etkili kurum ve kuruluşlarla gerçekleştirdikleri işbirlikleri neticesinde yaptıkları kanlı eylemleri haklı nedenlere dayalı birer intikam eylemi olarak lanse etmiş, bu eylemlere meşruluk kazandırmaya çalışılmıştır. Terör eylemlerini gerçekleştiren örgüt mensupları, birer kahraman olarak yüceltiğinden özellikle genç Ermenilerin çok büyük desteğini almışlardır. Medyayı yönetme konusunda, objektiflikten uzak, tek taraflı çalışmalar yaptıkları için hatrı sayılır bir başarı elde etmişlerdir. Ermeni tarafından yöneltilen tezler ciddi bir antitez ile karşılaşmadığından, uluslararası medyada tek doğru halini almıştır.

Ermenistan kökenli terör gruplarının, kimi durumlarda dezavantaja dönüşen, dışa bağımlı yapıları da yok sayılmamalıdır.. Dışa bağımlı yapılar; bir yandan güçlenme yönünde sağlam bir zemin hazırlarken bir yandan da bu gücü onlara veren büyük devletlerin çıkarlarına göre eylemlerinin şekillenmesinin zorundalığına neden olmaktadır. Bu örgütler her zaman bir veya birden fazla devlet tarafından doğrudan doğruya ya da gizli olarak destek görmüşlerdir. Bu devletler hem güç kaynağı hem de terör faaliyetinlerinde bir kamuflaj aracı olarak kullanılmıştır. Ermeni kökenli terör örgütlerine zemin sağlayan, var olma ve devam etme nedeni yaratan Türk düşmanlığıdır. Bununla beraber, bahsi geçen örgütlerin, Türklere yönelik yaptıkları eylemler, iddia edilen soykırıma karışılık bir intikam meselesi olarak görülmüş ve bundan dolayı Türkleri katletme hakkına nail olduklarını öne sürmüşlerdir. Karabağ olayları ve Azeri Türkleri’nin Ermeniler tarafından katledilmesi de bu fikrin ürünleridir. Bu zihniyet günümüze değin varlığını sürdürebilmiş, soykırım söylemlerini hala gündemden eksik etmemektedir. Fransa, Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri gibi güçlü devletlerin de desteğini alan Ermeni diasporası kanlı eylemlerine intikam almak için her an tekrar başlayabilir. Azerbaycan’ın bu eylemlerin merkezinde yer alma tehlikesi ise tüm ülkelerden daha fazladır. Yapılan kanlı eylemlerine rağmen diğer dünya devletlerinin uzaktan izlediği Ermeni terörünün etnik terör kapsamından uzaklaşarak devlet destekli terörizm halini alması ise tartışılması gereken ayrı bir konudur.

Yararlanılan Kaynaklar

Elvin Jafarlı, Birinci Dünya Savaşı’ndan Günümüze Ermeni Terörizmi

Anadol Cemal, Tarih Boyunca Türk-Ermeni Meselesi

Altınok Salih, Belgeleriyle 19 ve 20. Yüzyıl Başlarında Ermeni Sorunu

Aras Mikail, Türk Ermeni İlişkileri Ve İlişkileri Dönüştüren Terör Süreci

Gazigiray A. Alper, Ermeni Terörünün Kaynakları

Kantarcı Şenol, Laçiner Sedat ve diğerleri, Ermeni Sorunu El Kitabı

Kocaş, Sadi : Tarih Boyunca Ermeniler ve Selçuklulardan Beri Türk Ermeni İlişkileri

Paşa Hüseyin Nazım, Ermeni Olayları Tarihi I

 

*Bu çalışmanın tüm hakları, Elvin Jafarlı’ya aittir.

Etiketler

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu

Reklam Engelleyici Algılandı

Lütfen reklam engelleyiciyi devre dışı bırakarak bizi desteklemeyi düşünün